- Pycha: Antygona okazuje pychę, przeciwstawiając się prawu obowiązującemu w tym kraju, aby pochować swojego brata Polinejkesa. Wierzy, że obowiązki wobec rodziny są ważniejsze od prawa i jest gotowa poświęcić się, aby spełnić swój obowiązek.
- Hamartia: Hamartia, czyli tragiczna wada Antygony, to jej nadmierna duma i upór. Jest tak przekonana o swojej racji, że nie chce słuchać rozumu, nawet jeśli pochodzi on od tych, których kocha i szanuje. To ostatecznie prowadzi do jej upadku.
- Perypeteia: Perypeteia, czyli odwrócenie losu, następuje, gdy Antygona zostaje schwytana i skazana na śmierć. Wydarzenie to stanowi punkt zwrotny w sztuce, gdyż prowadzi do tragicznego końca Antygony.
- Katharsis: Katharsis, czyli uwolnienie emocjonalne, następuje po śmierci Antygony. Jej śmierć jest zarówno tragedią, jak i triumfem, ponieważ reprezentuje jej ostateczne zwycięstwo nad siłami, które ją uciskały.
Antygona to złożona i wieloaspektowa postać, która jest zarówno godna podziwu, jak i pełna wad. Jej tragiczna historia stanowi ostrzeżenie przed niebezpieczeństwami pychy i pychy, ale także budzi nadzieję, że nawet w obliczu przeciwności losu ludzki duch może zatriumfować.