Która relacja między postaciami w burzy najlepiej odzwierciedla sposób, w jaki kolonizatorzy wykorzystywali różnice między rdzennymi populacjami?

W „Burzy” Williama Szekspira relacje między Prospero i Kalibanem uwypuklają dynamikę wyzysku i władzy, która często istniała między kolonizatorami a rdzenną ludnością w epoce kolonialnej. Chociaż wydarzenia przedstawione w sztuce rozgrywają się na fantastycznej wyspie, są one równoległe do dynamiki rzeczywistego świata, która rozgrywała się podczas kolonizacji.

Prospero, potężny czarodziej, i jego córka Miranda to rozbitkowie, którzy przybywają na wyspę i uznają ją za swoją. Spotykają rdzennych mieszkańców, z których najbardziej godnym uwagi jest Kaliban, stworzenie urodzone na wyspie. Kaliban zostaje zniewolony przez Prospera, który postrzega go jako „dzikusa” potrzebującego cywilizacji.

Relacje Prospera z Kalibanem odzwierciedlają postawy i praktyki wielu europejskich kolonizatorów wobec rdzennej ludności. Oto jak ich dynamika ilustruje kluczowe aspekty wyzysku kolonialnego:

1. Postrzeganie tubylców jako gorszych:

Prospero postrzega Kalibana jako istotę potrzebującą „ulepszenia”. Odnosi się do Kalibana za pomocą obraźliwych określeń, takich jak „niewolnik”, „potwór” i „złoczyńca”, co odzwierciedla powszechną postawę kolonizatorów, którzy uważali rodzimą populację za podrzędną.

2. Lekceważenie praw tubylców:

Prospero przejmuje wyspę bez konsultacji i respektowania roszczeń Kalibana do niej. Wykorzystuje zasoby wyspy i poddaje Kalibana surowemu traktowaniu i pracy, lekceważąc prawa i swobodę rdzennych mieszkańców.

3. Narzucanie kultury:

Prospero próbuje narzucić Kalibanowi własne wartości kulturowe, język i wierzenia. Próbuje nauczyć go jego języka i nawrócić na chrześcijaństwo, lekceważąc dziedzictwo kulturowe i tradycje rdzennego mieszkańca.

4. Zależność i eksploatacja:

Kaliban staje się zależny od Prospera w zakresie pożywienia, schronienia i edukacji, tworząc dynamikę, w której jest wdzięczny kolonizatorowi za zaspokojenie podstawowych potrzeb. Dynamika ta odzwierciedla wyzysk ludności tubylczej poprzez pracę przymusową i zależność.

5. Opór i bunt:

Kaliban ostatecznie buntuje się przeciwko uciskowi Prospera, podkreślając nieuniknione napięcie, które powstaje, gdy rdzenna populacja walczy o autonomię i wolność przeciwko kontroli kolonizatorów.

Szekspirowski portret relacji Prospera i Kalibana oferuje krytyczną perspektywę, przez którą można przyjrzeć się starciom kolonialnym i nieodłącznej dynamice władzy, która je kształtuje. Służy jako przypomnienie wyzysku praktyk i postaw, które nękały interakcje kolonialne, prowadząc do trwałych konfliktów i konsekwencji.