Oto kilka przykładów śledzenia myśli w dramacie:
* W „Hamlecie” Szekspira monolog „Być albo nie być” ujawnia wewnętrzne niepokoje Hamleta, gdy rozważa samobójstwo.
* W „Śmierci komiwojażera” Arthura Millera na marginesie Willy Loman ujawnia swoje złudzenia i fantazje na temat własnego życia i sukcesu.
* W „Szklanej menażerii” Tennessee Williamsa fizyczne gesty i mina Amandy Wingfield ukazują jej kruchość i desperację.
Śledzenie myśli może być potężną techniką tworzenia dramatycznego napięcia i napięcia. Pozwala widzowi na głębszy kontakt z bohaterami oraz zrozumienie ich motywacji i konfliktów.