Na początku aktu V, scena 1, Kasjusz i jego armia stawiają czoła zbliżającym się oddziałom Antoniusza i Oktawiusza. Pomimo pesymistycznych przeczuć Kasjusz prowadzi szarżę do bitwy, napędzany chęcią zemsty za śmierć Cezara. Jednak bitwa nie przebiega zgodnie z planem. Siły Brutusa początkowo odnoszą sukces, ale skrzydło armii Kasjusza ma przewagę liczebną i jest oskrzydlone przez żołnierzy Antoniusza.
Pośród chaosu i zamieszania Kasjusz błędnie interpretuje sygnał dany przez Brutusa i zakłada, że jego towarzysz został pokonany. Wierząc, że sprawa jest przegrana i przekonany, że nie może znieść schwytania i upokorzenia, Kasjusz postanawia odebrać sobie życie. Rzuca się na swój miecz i umiera, czyniąc go pierwszym ze spiskowców, który zginie.
Śmierć Kasjusza ma dla sztuki ogromne znaczenie. Podkreśla daremność spisku i tragiczny los, jaki spotyka jego uczestników. Tragiczny koniec Kasjusza służy także jako komentarz do nieodłącznej kruchości władzy i ceny, jaką płaci się za dążenie do niej poprzez oszustwo i zdradę.
Co więcej, samobójstwo Kasjusza przygotowuje grunt pod ostateczną walkę Brutusa i późniejszą porażkę w nadchodzących scenach aktu V. Zapowiada rychły upadek spiskowca i podkreśla konsekwencje jego działań, które ostatecznie prowadzą do konsolidacji władzy pod rządami Antoniusza i Oktawiusza .