Katharsis: Arystoteles uważał, że tragedia powinna budzić litość i strach, co prowadzi do katharsis, emocjonalnego oczyszczenia widza. „Król Lear” wzbudza współczucie dla bohaterów stojących w obliczu nieszczęścia i upadku, dając widzom upust stłumionych emocji.
Fabuła i odwrócenie: Król Lear podąża za naciskiem Arystotelesa na skomplikowaną fabułę. Decyzje Leara zapoczątkowały niefortunny splot wydarzeń, których kulminacją była złożona sieć zdrady rodziny i tragedii szaleństwa, która ostatecznie doprowadziła do jego odkupienia
Pycha (HAMARTIA): Uczy się fatalnej wady, czyli hamartii, kryje się w jego dumnym dążeniu do pochlebstw i absolutnej władzy nad trzema córkami. Szekspir już w pierwszym akcie ugruntowuje arogancję Learsa, uruchamiając tragiczny wątek.