Arogancja: Cezar lekceważy ostrzeżenie wróżki, aby „strzeż się id marcowych”, uznając je za zwykły przesąd. Odzwierciedla to jego pychę i nadmierną pewność siebie, wiarę w to, że jest niepokonany i ponad wszelkimi zagrożeniami.
Racjonalizm: Odpowiedź Cezara na wróżbitę pokazuje, że polegał raczej na rozsądku i logice niż na wierze w znaki i proroctwa. Odrzuca ostrzeżenie jako wytwór wyobraźni wróżki lub sposób manipulowania ludzkimi lękami.
Styl przywództwa: Interakcja Cezara z wróżbitą podkreśla jego autorytatywny i zdecydowany styl przywództwa. Nie waha się uciszyć wróżbitę i iść dalej, demonstrując niezachwianą pewność swoich decyzji i niechęć do wątpliwości i ostrzeżeń.
Duma: Odprawienie przez Cezara wróżbity podkreśla także jego dumę i wiarę we własną niezwyciężoność. Odmawia uznania jakiegokolwiek potencjalnego niebezpieczeństwa i zamiast tego ufa własnemu osądowi i sile.
Tragiczna wada: Zachowanie Cezara wobec wróżki zapowiada jego tragiczną wadę, która ostatecznie prowadzi do jego upadku. Jego arogancja i lekceważenie ostrzeżeń odegrają kluczową rolę w jego zabójstwie w dalszej części sztuki.
Podsumowując, zachowanie Cezara wobec wróżbity sugeruje jego arogancję, racjonalizm, autorytatywny styl przywództwa, dumę i tragiczną wadę, które przyczyniają się do rozwoju jego charakteru i rozwoju wydarzeń z Juliusza Cezara.