Hazel, matka Harrisona, jest niepocieszona po jego śmierci. Opisywano ją jako „odrętwiałą i zdezorientowaną”, niezdolną do mówienia ani poruszania się. Jej umysł pogrąża się w żalu i nie jest w stanie pojąć pełnego rozmiaru straty syna. Przez całą historię widać głęboki smutek Hazel, która nie może pogodzić się z nagłą i tragiczną śmiercią ukochanego dziecka.
George, ojciec Harrisona, również jest głęboko poruszony śmiercią syna. Przepełnia go złość i niechęć do rządu i społeczeństwa, które jego zdaniem są odpowiedzialne za śmierć Harrisona. George nie jest w stanie zaakceptować myśli, że jego syn, pomimo swoich wyjątkowych zdolności, został zmuszony do podporządkowania się opresyjnym zasadom i przepisom narzuconym przez Generalnego Handicapera. Prześladuje go poczucie, że nie udało mu się ochronić Harrisona i ma ogromne poczucie winy, że nie udało mu się go uratować.
Zarówno George, jak i Hazel są zdruzgotani emocjonalnie i nie są w stanie w pełni przepracować swojego żalu. Ich smutek potęguje fakt, że żyją w społeczeństwie, które tłumi indywidualność i zniechęca do wyrażania emocji. Wpływ śmierci Harrisona na jego rodziców stanowi przejmujący komentarz do niszczycielskich konsekwencji społeczeństwa totalitarnego, które przedkłada konformizm nad godność ludzką i wolność.
Podsumowując, śmierć Harrisona głęboko wpływa na jego rodziców, George'a i Hazel, którzy pozostają niepocieszeni, przepełnieni gniewem i urazą i niezdolni do pełnego przepracowania swojego żalu. Ich emocjonalne zamieszanie uwypukla niszczycielski wpływ życia w społeczeństwie, które lekceważy indywidualność i tłumi ludzkie emocje. Ta historia w przejmujący sposób przypomina o znaczeniu wolności i tragicznych konsekwencjach opresyjnych systemów, które tłumią ludzki potencjał i szczęście.