Konflikt i napięcie :Rola Ismeny w sztuce wywołuje konflikt i napięcie, sprzeciwiając się decyzji Antygony o przeciwstawieniu się rozkazowi Kreona i pochowaniu ich brata Polinejkesa. Determinacja Antygony, by honorować prawa bogów i pamięć o bracie, koliduje ze strachem Ismeny przed konsekwencjami i chęcią uniknięcia kłopotów. Konflikt ten popycha fabułę do przodu i dodaje głębi eksploracji takich tematów, jak lojalność, rodzina i nieposłuszeństwo obywatelskie.
Złożoność moralna :Postać Ismeny przedstawia dylemat moralny, który komplikuje ramy etyczne sztuki. Choć działania Antygony opierają się na jej silnych zasadach moralnych, Ismena wyraża uzasadnione obawy dotyczące niebezpieczeństw związanych z przeciwstawieniem się władzy państwa i potencjalnymi szkodami, jakie może to wyrządzić ich rodzinie. Jej obecność rzuca wyzwanie widzom, aby zastanowili się nad złożonością wyborów moralnych i napięciem między indywidualnym sumieniem a normami społecznymi.
Folia postaci :Ismena służy Antygonie jako folia, podkreślając różnice w ich osobowościach, wartościach i reakcjach na kryzys. Antygona jest przedstawiana jako odważna, pryncypialna i gotowa poświęcić własne życie za to, w co wierzy. Z drugiej strony Ismena jest bardziej ostrożna, pragmatyczna i boi się konsekwencji. Porównując te dwie siostry, Sofokles bada spektrum ludzkich reakcji na przeciwności losu i wyzwania moralne.
Dramatyczna ironia :Interakcje Ismeny z Antygoną tworzą momenty dramatycznej ironii, w których widzowie są świadomi informacji lub konsekwencji, których sami bohaterowie nie są jeszcze w pełni pojmowani. Na przykład, gdy Ismena próbuje odwieść Antygonę od swojego planu, widzowie wiedzą, że działania Antygony ostatecznie doprowadzą do jej upadku, dodając spektaklowi poczucia napięcia i tragedii.
Ogólnie rzecz biorąc, postać Ismeny stanowi przeciwwagę dla niezachwianej determinacji Antygony, pogłębia zgłębianie dylematów moralnych oraz wzmacnia dramatyczne napięcie i złożoność sztuki Sofoklesa.