Ekspozycja: Ekspozycja jest początkową częścią dramatu, która ustawia scenę, przedstawia bohaterów i ustala podstawową sytuację lub konflikt.
Rosnąca akcja: Na tym etapie konflikt zaczyna się rozwijać i intensyfikować, prowadząc do serii wydarzeń budujących napięcie i oczekiwanie.
Kulminacja: Punktem kulminacyjnym jest punkt zwrotny w dramacie, w którym konflikt osiąga swój szczyt i następuje główny punkt zwrotny.
Działanie spadające: Opadająca akcja następuje po kulminacji, podczas której napięcie stopniowo maleje w miarę rozgrywania się konsekwencji kulminacji i konflikt zaczyna się rozwiązywać.
Rozwiązanie: Rozwiązanie to ostatnia część dramatu, w której konflikt zostaje rozwiązany, a historia kończy się w sposób satysfakcjonujący.
Struktura dramatu obejmuje również zastosowanie technik narracyjnych, takich jak fabuła, charakterystyka i dialog. Fabuła nawiązuje do sekwencji wydarzeń i działań, które napędzają historię. Charakterystyka obejmuje rozwój złożonych i możliwych do powiązania postaci, których motywacje i działania przyczyniają się do rozwoju dramatu. Dialog jest podstawowym sposobem komunikacji między postaciami i służy do przekazywania emocji, ujawniania cech charakteru i rozwijania fabuły.
Jeśli chodzi o ruch, dramat można postrzegać jako dynamiczny proces, który rozwija się w czasie. Ruch ten napędzany jest działaniami i interakcjami bohaterów, a także zmianami, które zachodzą w wyniku konfliktu i jego rozwiązania. Wykorzystanie wskazówek scenicznych, efektów dźwiękowych i oświetlenia może również przyczynić się do ruchu i rytmu przedstawienia, tworząc dla widzów wielozmysłowe doświadczenie.
Ogólnie rzecz biorąc, struktura i przebieg dramatu są ze sobą ściśle powiązane i wspólnie tworzą spójną i wciągającą historię, która oddziałuje na widzów i pozostawia trwały ślad.