W dramacie bodźcem jest wszystko, co wywołuje reakcję postaci. Może to być wydarzenie, fragment dialogu, ruch, a nawet przedmiot. Dramaturg wykorzystuje bodźce do tworzenia konfliktów i napięć oraz motywowania działań bohaterów. Na przykład w sztuce „Romeo i Julia” spór między obiema rodzinami jest bodźcem prowadzącym do tragicznego zakończenia. W sztuce „Dom lalki” odkrycie Nory, że mąż sfałszował jej podpis, jest dla niej bodźcem, który skłania ją do opuszczenia go.
Bodźce można również wykorzystać do ujawnienia wewnętrznych myśli i uczuć bohaterów. W sztuce „Szklana menażeria” obsesja Amandy na punkcie sukcesu jej dzieci jest bodźcem, który ujawnia jej własną niepewność i lęki. W sztuce „Śmierć komiwojażera” wspomnienia Willy’ego z przeszłości są bodźcem, który odkrywa źródło jego niepowodzeń jako sprzedawcy.
Efektywne wykorzystanie bodźców jest niezbędne do stworzenia dynamicznego i wciągającego dramatu. Dzięki starannemu doborowi i rozmieszczeniu bodźców dramatopisarz potrafi wywołać u widza rollercoaster emocji, który do samego końca utrzyma go w napięciu.