Pewnego dnia Laura przyjmuje nową pacjentkę, młodą dziewczynę o imieniu Cristina, która jest niema od czasu, gdy jej rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Trauma Cristiny wynika z wypadku samochodowego, w którym zginęli także jej rodzice, pozostawiając ją z głęboką blizną psychiczną.
Gdy Laura rozpoczyna współpracę z Cristiną, odkrywa, że dziewczynka nie jest jedynym dzieckiem w ośrodku, które zmaga się z głęboko zakorzenionymi problemami emocjonalnymi. Każde dziecko ma swoją niepowtarzalną historię bólu i traumy.
Laura szybko nawiązuje więź z Cristiną i innymi dziećmi, gdy otwierają się przed nią i zwierzają się jej ze swoich najgłębszych lęków i sekretów. Dowiaduje się, że wiele osób doświadczyło przemocy, zaniedbania i porzucenia. Ich emocjonalne blizny są głębokie i sprawiają, że czują się zagubieni i samotni.
Zdeterminowana, aby pomóc im się zagoić, Laura stosuje różne techniki terapeutyczne, aby pomóc im przepracować traumę i rozpocząć powrót do zdrowia. Dzięki arteterapii, muzykoterapii i sesjom grupowym dzieci zaczynają wyrażać stłumione emocje i powoli odbudowują zaufanie do świata.
W całym filmie okazuje się, że sama Laura nie jest odporna na zmagania emocjonalne. Nosi w sobie osobiste traumy i lęki wywodzące się z dzieciństwa, z którymi konfrontuje się w kontaktach z dziećmi.
Wnikając w życie dzieci i proces ich zdrowienia, Laura zaczyna nawiązywać z nimi silną więź. Ich historie głęboko ją poruszają, dlatego jest zdeterminowana pomóc im znaleźć szczęście i nadzieję na przyszłość.
Jednak dyrektor ośrodka, Simón, jest coraz bardziej zaniepokojony intensywnym zaangażowaniem Laury w pracę z dziećmi i jej niekonwencjonalnym podejściem do terapii. Uważa, że może to zaszkodzić, a nie pożytek. Laurę frustruje jego sceptycyzm i sprzeczne metodologie, przez co napięcie między nimi wzrasta.
W kluczowej scenie Cristina postanawia stawić czoła tłumionemu żalowi, mówiąc w końcu o wypadku samochodowym i stracie rodziców. Jej akt odwagi inspiruje pozostałe dzieci do stawienia czoła własnym demonom, co skutkuje potężnym przełomem.
W miarę postępów na swojej drodze uzdrawiania dzieci zaczynają nawiązywać głębokie przyjaźnie i wspierają się nawzajem poprzez wspólne doświadczenia. Laura jest świadkiem ich przemiany i zdaje sobie sprawę, jaki pozytywny wpływ wywarła na ich życie.
Jednak film przybiera mroczny obrót, gdy Simón nalega, aby jedno z dzieci zastosować terapię elektrowstrząsami, twierdząc, że jest to jedyny skuteczny sposób na ich wyleczenie. Laura stanowczo sprzeciwia się takiemu leczeniu, obawiając się, że może ono zaszkodzić dzieciom.
W klimatycznej konfrontacji Laura ujawnia władzom nieetyczne praktyki ośrodka, co prowadzi do aresztowania Simóna. Ośrodek zostaje zamknięty, a dzieci umieszczane są w bardziej odpowiednich placówkach opiekuńczych.
Po tym wydarzeniu Laura zastanawia się nad wpływem, jaki wywarła na dzieci, i lekcjami, jakie od nich wyciągnęła. Ostatecznie „Dzieci” stanowią mocny komentarz na temat odporności i siły dzieci, które doświadczyły ogromnej traumy, oraz kluczowej roli empatii i zrozumienia w pomaganiu im w uzdrowieniu.