Litery: Dzieci regularnie pisały listy do swoich rodziców, rodzeństwa i innych członków rodziny. Listy te często zawierały aktualizacje dotyczące ich życia, uczuć i doświadczeń w nowym otoczeniu.
Pocztówki: Dzieci wysyłały także pocztówki, aby szybko i wygodnie podzielić się wiadomościami z rodziną. Pocztówki były tańsze i szybsze w pisaniu w porównaniu do listów.
Połączenia telefoniczne: Ewakuowane dzieci czasami dzwoniły do swoich rodzin, jeśli w ich gospodarstwie domowym lub w pobliżu był dostępny telefon. Rozmowy telefoniczne były jednak ograniczone ze względu na ograniczenia i zakłócenia spowodowane wojną.
Wizyty: W niektórych przypadkach rodziny mogły odwiedzać ewakuowane dzieci podczas wakacji lub przy specjalnych okazjach. Jednak takie wizyty były często rzadkie ze względu na ograniczenia w podróżowaniu i wyzwania związane z transportem w czasie wojny.
Biuletyny ewakuowanych: W niektórych obszarach ewakuacyjnych publikowano biuletyny lub biuletyny zawierające aktualności i informacje na temat ewakuowanych dzieci, ich działań i życia w społecznościach przyjmujących.
Komitety ds. opieki: W niektórych rejonach powołano komitety opiekuńcze, których zadaniem było wspieranie ewakuowanych dzieci i ich rodzin. Komitety te często ułatwiały komunikację dzieci z rodzinami, pomagały w umawianiu wizyt czy utrzymywaniu kontaktu.
Organizacje i inicjatywy: Powołano różne organizacje i inicjatywy, aby pomóc ewakuowanym dzieciom pozostać w kontakcie z rodzinami i społecznościami. Godnym uwagi przykładem była Rada ds. Przyjęć Dzieci za Granicą (CORB), która zorganizowała ewakuację dzieci z Wielkiej Brytanii do miejsc za granicą, takich jak Kanada i Australia, a także zapewniła wsparcie w zakresie ich dobrostanu i kontaktu z rodzinami.