Azyle i przytułki: Dzieci niepełnosprawne czasami umieszczano w przytułkach lub przytułkach, gdzie mogły otrzymać podstawową opiekę i edukację. Jednak warunki w tych учреждениях były często złe, a dzieci często były źle traktowane.
Szkoły specjalne: W XIX wieku utworzono kilka szkół specjalnych dla dzieci niepełnosprawnych. Szkoły te zazwyczaj skupiały się na zapewnianiu podstawowych umiejętności akademickich i szkoleniu zawodowym.
Edukacja w domu: Część dzieci niepełnosprawnych uczyła się w domu, pod okiem rodziców lub wychowawców. Często zdarzało się to w przypadku dzieci ze znacznym stopniem niepełnosprawności, które nie mogły uczęszczać do szkoły.
Nauczyciele wędrowni: Wędrowni nauczyciele podróżowali od domu do domu, aby zapewnić nauczanie dzieciom niepełnosprawnym. Było to szczególnie powszechne na obszarach wiejskich.
Pod koniec XIX wieku opinia publiczna zaczęła opowiadać się za zapewnieniem edukacji dzieciom niepełnosprawnym. W 1890 roku Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił ustawę o edukacji dla wszystkich dzieci niepełnosprawnych, która zapewniała federalne fundusze na edukację dzieci niepełnosprawnych. Doprowadziło to do powstania większej liczby szkół specjalnych i zwiększenia dostępu do edukacji dla dzieci niepełnosprawnych.