W średniowieczu termin „scena” był często używany do opisania podniesionej platformy lub rusztowania używanego do występów publicznych, takich jak przedstawienia teatralne, widowiska i ceremonie religijne. Sceny te były często konstrukcjami tymczasowymi, wznoszonymi na placach miejskich lub w innych przestrzeniach publicznych.
W okresie renesansu koncepcja scenografii i inscenizacji stała się bardziej wyrafinowana. Powstały stałe budynki teatralne, a scena stała się bardziej integralną częścią ogólnego doświadczenia teatralnego. Scenę często dekorowano wyszukaną scenografią i rekwizytami, coraz powszechniejsze stało się wykorzystanie efektów świetlnych i dźwiękowych.
W epoce nowożytnej termin „scena” jest używany w odniesieniu do różnych przestrzeni performatywnych, w tym scen proscenium, scen pchających i scen areny. Każdy rodzaj sceny ma swoje unikalne cechy i zalety, a wybór scenografii zależy od konkretnych wymagań przedstawienia.
Ogólnie rzecz biorąc, pochodzenie słowa „scena” wywodzi się ze starożytnej greckiej koncepcji tymczasowego schronu wykorzystywanego do przedstawień i z biegiem czasu ewoluowało, obejmując cały obszar występów w kontekście teatralnym.