1. Graj jako odbicie natury:
Filozofowie i uczeni zaczęli postrzegać zabawę jako nieodłączny aspekt ludzkiej natury. Zaobserwowali, że zwierzęta angażują się w zabawę, i rozszerzyli tę obserwację na ludzi, argumentując, że zabawa to nie tylko niepoważna rozrywka, ale istotna część naszego naturalnego usposobienia.
2. Zabawa i rozwój fizyczny:
W XVII wieku wzrosło uznanie znaczenia zabawy w rozwoju fizycznym. Myśliciele edukacji i lekarze podkreślali rolę ćwiczeń fizycznych i zabaw na świeżym powietrzu w promowaniu zdrowia, siły i koordynacji.
3. Zabawa i rozwój umysłowy:
Oprócz korzyści fizycznych, coraz częściej uznawano, że zabawa przyczynia się do rozwoju umysłowego. Pedagodzy podkreślali, że zabawa sprzyja kreatywności, wyobraźni i rozwojowi intelektualnemu. Twierdzili, że zabawa pozwala jednostkom odkrywać otoczenie, eksperymentować z nowymi pomysłami i rozwijać umiejętności rozwiązywania problemów.
4. Zabawa i rozwój społeczny:
W tym okresie zwrócono uwagę na społeczne aspekty zabawy. Uczeni zaobserwowali, że zabawa daje dzieciom możliwość nauczenia się interakcji z innymi, rozwijania empatii i radzenia sobie w sytuacjach społecznych. Zabawę postrzegano jako środek socjalizacji i rozwoju moralnego.
5. Zabawa i ekspresja artystyczna:
W XVII wieku wzrosło uznanie roli zabawy w ekspresji artystycznej. Elementy zabawy zaczęły pojawiać się w literaturze, sztuce i muzyce, uznając twórczy i wyobraźniowy potencjał zabawy.
6. Dywersyfikacja zabaw:
W XVII wieku zabawa rozszerzyła się poza sport i gry. Rozrywki w pomieszczeniach, gry planszowe, zabawki i zabawy rozwijające wyobraźnię stawały się coraz bardziej popularne, co odzwierciedla szersze rozumienie zabawy jako różnorodnej i wieloaspektowej.
Ogólnie rzecz biorąc, XVII wiek był punktem zwrotnym w postrzeganiu zabawy, ponieważ zaczęto ją postrzegać jako integralny aspekt ludzkiej natury i rozwoju, mający znaczący wkład w rozwój fizyczny, umysłowy, społeczny i artystyczny.