1. Starożytna Grecja:Najstarsze teatry formalne powstały w starożytnej Grecji w V wieku p.n.e. Teatr grecki był ściśle związany ze świętami religijnymi, zwłaszcza z kultem Dionizosa, boga wina i płodności. Amfiteatry zostały zbudowane z okrągłym lub półkolistym układem siedzeń otaczających centralną przestrzeń występów. Położył podwaliny pod formy dramatyczne, takie jak tragedia i komedia.
2. Cesarstwo Rzymskie:Rzymianie przyjęli i rozszerzyli tradycję teatru greckiego, budując większe i bardziej wyszukane amfiteatry. Wprowadzili koncepcję stałych budynków teatralnych oraz opracowali skomplikowaną maszynerię sceniczną i efekty specjalne. W teatrach rzymskich odbywały się nie tylko przedstawienia teatralne, ale także zawody gladiatorów i inne widowiska publiczne.
3. Teatr średniowieczny:W średniowieczu teatr przybierał różne formy. Na cmentarzach, placach miejskich i w salach cechowych wystawiano przedstawienia religijne zwane cyklami misteryjnymi i moralitetami. Przedstawienia te przedstawiały historie biblijne, przypowieści religijne i lekcje moralności.
4. Teatr renesansowy:W okresie renesansu odrodziło się zainteresowanie klasycznym teatrem greckim i rzymskim. Uczeni studiowali starożytne teksty i wskrzeszali starożytne sztuki, co ostatecznie doprowadziło do rozwoju współczesnego teatru. We Włoszech pojawiła się komedia dell'arte, forma teatru improwizowanego, która wywarła wpływ na aktorów i pisarzy w całej Europie.
5. Teatr elżbietański:W Anglii w epoce elżbietańskiej (XVI wiek) teatr rozkwitł wraz z utworzeniem stałych teatrów, takich jak The Globe Theatre. Dramaturdzy, tacy jak William Szekspir, pisali sztuki, które ukazywały potencjał teatru jako środka rozrywki i poszukiwań filozoficznych.
6. Teatr nowoczesny:Teatr ewoluował w epoce nowożytnej wraz z pojawieniem się nowych form, takich jak teatr eksperymentalny, dramat absurdalny i teatr muzyczny. Innowacje w zakresie oświetlenia, dźwięku i techniki scenicznej, a także przełomy w technikach reżyserskich i aktorskich przyczyniły się do ciągłego rozwoju teatru jako dynamicznej i wszechstronnej formy sztuki.
Dlatego też zamiast przypisywać go jednemu wynalazcy, koncepcję i rozwój teatru należy postrzegać jako zbiorowy wysiłek obejmujący stulecia i kultury, ze znaczącym udziałem różnych cywilizacji i artystów na przestrzeni dziejów.