1. Pochodzenie:Teatr Noh rozwinął się w XIV wieku z różnych gatunków przedstawień, takich jak dengaku, sarugaku i kagura, i pozostawał pod dużym wpływem estetyki zen i średniowiecznych praktyk kulturowych.
2. Występy z maskami:Jedną z najbardziej charakterystycznych cech przedstawień Noh jest użycie masek. Aktorzy noszą maski wyrzeźbione z drewna cyprysowego, które przedstawiają różne postacie, emocje i istoty nadprzyrodzone,
3. Akompaniament muzyczny:Występom Noh towarzyszy muzyka grana na instrumentach takich jak Nohkan (flet bambusowy), Ko-tsuzumi (mały bęben w kształcie klepsydry), O-tsuzumi (duży bęben w kształcie klepsydry) i Taiko (duża beczka). bęben).
4. Kostiumy:Aktorzy teatru Noh noszą ekstrawaganckie kostiumy wykonane z pięknych brokatów, jedwabi i innych tkanin, które symbolizują status ich postaci i pozycję społeczną.
5. Sceny:Występy Noh odbywają się na prostej drewnianej scenie zwanej „butai”, która zazwyczaj ma dach wsparty na czterech filarach i ma symboliczną sosnę pośrodku.
6. Techniki aktorskie:Aktorstwo Noh opiera się na koncepcji „jo-ha-kyu”, czyli powolnym wstępie, rozwoju i kulminacji. Ruchy i gesty są powolne, kontrolowane i bardzo stylizowane.
7. Przerywniki Kyogen:Sztuki Noh są często przeplatane przerywnikami komiksowymi zwanymi „kyogen”, które stanowią lekki kontrast w stosunku do poważnych sztuk Noh i zapewniają komiczną ulgę.
8. Opowiadanie historii:Sztuki Noh często opowiadają historie oparte na opowieściach z historii, folkloru i mitologii Japonii, eksplorując tematy miłości, natury, śmiertelności i poszukiwania oświecenia
9. Symbolika i estetyka:Teatr Noh kładzie duży nacisk na symbolikę, a aktorzy często reprezentują archetypy lub abstrakcyjne koncepcje, a elementy wizualne na scenie niosą ze sobą głębsze znaczenia.
10. Uznanie UNESCO:W 2008 roku UNESCO wpisało teatr Noh na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości, podkreślając jego wyjątkowy wkład w światową różnorodność kulturową.