Światło słoneczne: Do przedstawień teatralnych niezbędne było naturalne światło, gdyż w tym czasie sztuczne oświetlenie było ograniczone. Światło dzienne zapewniało dobrą widoczność zarówno aktorom, jak i widzom.
Godziny pracy: Większość populacji w epoce elżbietańskiej zajmowała się pracami rolniczymi lub innymi zajęciami na świeżym powietrzu. Rozpoczynanie spektakli w godzinach popołudniowych pozwoliło im dokończyć codzienne zadania i mieć jeszcze czas na uczęszczanie na przedstawienia teatralne.
Rozrywka po posiłku: Wielu widzów teatralnych spożywało swój główny posiłek, zwykle lunch, wczesnym popołudniem. Popularną formą wypoczynku i rozrywki było uczestnictwo w przedstawieniu po satysfakcjonującym posiłku.
Wygodne dla szlachty: Szlachta i kobiety patronujące teatrowi często organizowały popołudniowe spotkania towarzyskie, takie jak bankiety czy uroczystości dworskie. Planowanie popołudniowych przedstawień uwzględniało ich napięty harmonogram.
Wpływ sezonowy: W miesiącach letnich światło dzienne trwało dłużej, co umożliwiało popołudniowe występy. Zimą, gdy dni były krótsze, w niektórych teatrach pod dachem do oświetlenia używano świec lub pochodni, umożliwiając kontynuację przedstawień, chociaż mogły one rozpoczynać się nieco później w ciągu dnia, ze względu na zmniejszoną ilość naturalnego światła.
Na moment rozpoczęcia przedstawień w epoce elżbietańskiej miały wpływ względy praktyczne związane ze światłem dziennym, rutyną dnia, obyczajami społecznymi oraz upodobaniami zarówno widzów teatralnych, jak i mecenasów szlacheckich.