1. Odkrycie przez Edypa swojej prawdziwej tożsamości:
Jedna z głównych perypetii sztuki ma miejsce, gdy Edyp odkrywa, że nieświadomie zabił swojego ojca Lajosa i poślubił swoją matkę Jokastę. To odkrycie jest szokiem dla Edypa, który szukał mordercy Lajosa i uważał się za zbawiciela Teb. Odkrycie całkowicie zmienia jego życie i stawia go na ścieżce samozagłady.
2. Metafora ślepoty:
Po poznaniu prawdy o swojej przeszłości Edyp oślepia się w ramach kary za swoje czyny. Ta fizyczna perypetia symbolizuje jego wewnętrzną ślepotę i zniszczenie jego świata. Ślepota Edypa służy jako metafora jego niezdolności dostrzeżenia prawdy i konsekwencji swoich czynów.
3. Objawienie Kreona:
Kolejna perypetia ma miejsce, gdy Kreon, szwagier Edypa, odkrywa, że wyrocznia przepowiedziała, że Edyp zabije ojca i poślubi matkę. To odkrycie dodaje kolejną warstwę tragedii do historii Edypa, ponieważ pokazuje, że jego los był z góry określony i ostatecznie nie był w stanie od niego uciec.
4. Samobójstwo Jokasty:
Sztuka osiąga punkt kulminacyjny, gdy Jocasta, matka i żona Edypa, popełnia samobójstwo po odkryciu prawdy o ich związku. To wydarzenie jeszcze bardziej pogłębia cierpienie i poczucie winy Edypa, który sam musi stawić czoła konsekwencjom swoich czynów.
Te przypadki perypetii u Króla Edypa budują poczucie dramatycznej ironii, gdzie widz jest świadomy prawdy, podczas gdy bohater pozostaje w niewiedzy. Nagłe zwroty i zmiany losów przyczyniają się do tragiczności spektaklu oraz budzą u widzów litość i strach, które są kluczowymi elementami tragedii arystotelesowskiej.