1. Od pychy do pokory :Na początku sztuki Edyp wykazuje pychę, tragiczną wadę, która prowadzi do jego upadku. Pokłada nadmierne zaufanie we własnym osądzie i lekceważy pojawiające się ostrzeżenia i wątpliwości. Kiedy prawda o jego przeszłości wychodzi na jaw, duma Edypa ustępuje miejsca pokorze i samoświadomości.
2. Odkrycie Jego prawdziwej tożsamości :Ujawnienie prawdziwego pochodzenia Edypa stanowi kluczowy moment w sztuce. Dowiaduje się, że nieświadomie zabił swojego ojca Lajosa i poślubił jego matkę Jokastę. To szokujące odkrycie burzy jego przekonania i niszczy iluzję nienagannej przeszłości.
3. Uświadomienie sobie ślepoty :Edyp zaczyna rozpoznawać swoją metaforyczną ślepotę, zarówno w przenośni, jak i dosłownie. Był ślepy na prawdę o swoim pochodzeniu i konsekwencjach swoich działań, ale teraz zyskuje głębsze zrozumienie swojego tragicznego losu.
4. Samokara :Ogarnięty poczuciem winy i wstydu Edyp zadaje sobie karę, wyłupując sobie oczy. Akt ten symbolizuje odmowę zmierzenia się z przerażającą rzeczywistością swojej sytuacji i wewnętrznymi udrękami.
5. Wygnanie :Edyp decyduje się opuścić Teby i udać się na wygnanie, uznając, że nie może już być odpowiednim władcą. Decyzja ta odzwierciedla przyjęcie przez niego odpowiedzialności za swoje czyny i chęć oszczędzenia Tebom dalszych cierpień.
W istocie podróż Edypa przez całą sztukę charakteryzuje się głęboką przemianą od arogancji do pokory, ignorancji do wiedzy i dumy do samokarania. Jawi się jako bohater tragiczny, który poprzez swoje cierpienie i samorealizację uczy cennych lekcji na temat konsekwencji ludzkiej pychy i ignorancji.