Członek Komitetu ds. Stylu: Jay był członkiem Komitetu Stylu, trzyosobowej komisji odpowiedzialnej za opracowanie ostatecznej wersji Konstytucji, która obejmowała redakcję tekstu, zapewnienie spójności językowej i formatowanie dokumentu. Prace komisji zachowały istotę i znaczenie Konstytucji, poprawiając jednocześnie jej czytelność i strukturę.
Rzecznik Konstytucji: Jay odegrał kluczową rolę jako federalista w promowaniu i obronie proponowanej konstytucji podczas debat ratyfikacyjnych. Był współautorem „The Federalist Papers” pod pseudonimem „Publius”, współpracując z Alexandrem Hamiltonem i Jamesem Madisonem przy napisaniu 85 esejów, w których wyjaśniano ratyfikację Konstytucji i zalecano ją, odnosząc się do różnych obaw i zastrzeżeń zgłaszanych przez antyfederalistów. Te eseje są nadal uważane za mające wpływ na kształtowanie amerykańskiej myśli i debaty konstytucyjnej.
Traktat paryski i traktat Jaya: Przed mianowaniem na stanowisko Prezesa Sądu Najwyższego Jay był pierwszym sekretarzem spraw zagranicznych Kongresu Konfederacji, a później został wyznaczony do negocjowania traktatu paryskiego (1783) z Wielką Brytanią, kończącego wojnę o niepodległość. Negocjował także kontrowersyjny Traktat Jaya z 1794 r., który miał na celu rozwiązanie sporów handlowych i granicznych z Wielką Brytanią oraz przyczynił się do złagodzenia napięć między obydwoma narodami.
Ogólnie rzecz biorąc, wkład Johna Jaya w Konstytucję poprzez jego rolę jako Prezesa Sądu Najwyższego, członkostwo w Komitecie ds. Stylu, jego poparcie jako federalisty, jego zaangażowanie w najważniejsze traktaty i jego oddanie praworządności uczyniły go wpływową postacią w wczesna historia Stanów Zjednoczonych.