Oto dlaczego:
* Scena otwarta: Sceny wystające w stronę widowni, tworzą bardziej intymne i wciągające wrażenia. Pozwoliło to widzowi być bliżej akcji, zwiększając poczucie bezpośredniości i realizmu.
* Wszechstronność: Trójstronna scena umożliwiała wielokrotne wejścia i wyjścia, ułatwiając zmiany scen i szybkie przejścia.
* Ograniczona sceneria: Sztuki elżbietańskie często opierały się na minimalnej scenerii. Otwarta konstrukcja sceny ciągu ułatwiła stworzenie iluzji różnych lokalizacji przy minimalnej liczbie rekwizytów i scenografii.
* Opłacalne: Scena tego typu była stosunkowo tania w budowie i utrzymaniu, dzięki czemu była dostępna dla podróżujących zespołów i mniejszych teatrów.
Inne cechy etapów elżbietańskich:
* Teatr Globe: Najsłynniejszy teatr elżbietański, Globe, posiadał scenę z zapadnią i górną galerię, przeznaczoną na balkony, wejścia i efekty specjalne.
* Niebiosa i piekło: Nad sceną często znajdowała się platforma zwana „niebem”, na której odbywały się sceny niebiańskie. Pod sceną znajdowała się zapadnia prowadząca do „piekła”, skąd odbywały się dramatyczne wejścia i wyjścia.
Scena pchająca odegrała kluczową rolę w rozwoju dramatu elżbietańskiego, tworząc wyjątkowe doświadczenie teatralne, które do dziś inspiruje i wpływa na teatr.