1. Zmodernizowane ustawienie Akcja Makbeta Wellesa rozgrywa się we współczesnym kontekście po II wojnie światowej. W filmie wykorzystano nowoczesne kostiumy, broń i dekoracje, w tym walkę w okopach i mundury wojskowe. Nadaje to historii poczucie realizmu i bezpośredniości, łącząc ją z konfliktami politycznymi i społecznymi tamtych czasów.
2. Ekspresjonistyczne wizualizacje :Welles wykorzystuje różne ekspresjonistyczne techniki filmowe, aby stworzyć wizualnie uderzającą i surrealistyczną atmosferę. Wykorzystuje dramatyczne oświetlenie, fotografię o głębokiej ostrości, holenderskie ujęcia i innowacyjne ruchy kamery, aby zwiększyć psychologiczny wpływ postaci i ich działań. Te elementy wizualne wzmacniają poczucie paranoi, winy i szaleństwa.
3. Przesyłanie wyborów :Welles dokonuje niekonwencjonalnego wyboru obsady głównych ról. Obsadza siebie w roli Makbeta, wnosząc do tej roli charakterystyczną dla siebie charyzmę i intensywność. Jeannette Nolan wcieliła się w Lady Makbet, odchodząc od tradycyjnego ukazywania jej jako zimnej i bezwzględnej manipulatorki. Wybory obsady Wellesa dodają głębi i złożoności tym postaciom.
4. Narracja głosowa :Welles wykorzystuje narrację głosową przez cały film. To narzędzie narracyjne pozwala mu zapewnić ekspozycję, przekazać myśli i wewnętrzne zmagania bohaterów oraz stworzyć bardziej intymne i subiektywne doświadczenie w opowiadaniu historii.
5. Szkockie akcenty :Welles i kilku innych aktorów używa w swoich przedstawieniach mocnego szkockiego akcentu. Wybór ten ma na celu uchwycenie kontekstu kulturowego oryginalnego spektaklu i wzmocnienie poczucia autentyczności.
6. Skondensowana fabuła :Welles kondensuje oryginalny tekst Szekspira, usuwając lub znacznie skracając niektóre sceny i postacie. To usprawnienie fabuły pozwala mu skupić się na głównych tematach i konfliktach sztuki.
7. Zakończenie :Zakończenie Makbeta Wellesa zawiera istotne zmiany. Choć sztuka Szekspira kończy się pokonaniem Makbeta przez Macduffa i objęciem tronu, film Wellesa odbiega od tej uchwały. Zamiast tego ostatnia scena przedstawia poddanie się Makbeta i wygłaszanie przejmującego monologu, w którym zastanawia się nad swoimi czynami.
Ogólnie rzecz biorąc, Makbet Orsona Wellesa oferuje odrębną interpretację klasycznej tragedii Szekspira. Łącząc nowoczesne elementy, ekspresjonistyczne wizualizacje i wyjątkowe wybory obsady, Welles tworzy fascynujący wizualnie i tematycznie film, który przedstawia świeże spojrzenie na ponadczasową opowieść o ambicji, poczuciu winy i władzy.