1.Patronat królowej Elżbiety:
Królowa Elżbieta I była panującym monarchą w czasach Szekspira. Była mecenasem sztuki, a jej dwór zapewniał środowisko sprzyjające produkcjom teatralnym. „Sen nocy letniej” został najprawdopodobniej napisany z myślą o wystawieniu na dworze lub przed inną szlachetną publicznością.
2.Humanizm renesansowy:
W okresie renesansu ponownie wzrosło zainteresowanie klasyczną literaturą grecką i rzymską. „Sen nocy letniej” czerpie inspirację z „Metamorfoz” Owidiusza i komedii Plauta, odzwierciedlając wpływ literatury klasycznej na dramat elżbietański.
3. Elżbietański zwyczaj małżeński:
Spektakl zawiera elementy tradycyjnych elżbietańskich uroczystości i rytuałów weselnych, w tym maski, taniec i muzykę. Elementy te były powszechne w rozrywkach dworskich w czasach Szekspira.
4.Wróżki i zjawiska nadprzyrodzone:
Wiara we wróżki i zjawiska nadprzyrodzone była powszechna w epoce elżbietańskiej. „Sen nocy letniej” bada te wierzenia i przedstawia postacie takie jak Tytania, Oberon i Puck, które reprezentują magiczną krainę.
5.Wypoczynek arystokratyczny:
Spektakl koncentruje się na rozrywce ateńskich klas wyższych, które zajmują się polowaniem, tańcem i innymi formami rozrywki. Odzwierciedla to zajęcia społeczne i rekreacyjne elżbietańskiej arystokracji.
6. Satyra społeczna i polityczna:
„Sen nocy letniej” zawiera elementy satyry społecznej i politycznej, często wykorzystując humor do naśmiewania się z konwencji społecznych, różnic klasowych i ludzkich szaleństw.
7. Alegoria i symbolika:
Spektakl wykorzystuje alegorię i symbolikę, aby przekazać głębsze znaczenia, alegorycznie przedstawiając złożoność miłości i wzajemne oddziaływanie rzeczywistości i iluzji.
8. Ustawienia duszpasterskie i dworskie:
Spektakl przeplata dwie odrębne scenerie:pasterski las i dworskie społeczeństwo ateńskie. To zestawienie uwydatnia kontrast pomiędzy światem natury a sztucznością życia dworskiego.
Podsumowując, „Sen nocy letniej” jest wytworem epoki elżbietańskiej, odzwierciedlającym wpływy kulturowe, klasyczne i społeczne tamtych czasów. Szekspir odwołał się do elżbietańskich zwyczajów, wierzeń i tradycji literackich, aby stworzyć fantastyczny i czarujący świat, który do dziś zachwyca widzów.