1. Brutus: Brutus jest bardzo szanowanym szlachcicem, znanym ze swojej uczciwości, honoru i miłości do Rzymu. Szekspir przedstawia go jako postać skonfliktowaną, która zmaga się z osobistą lojalnością wobec Cezara i obowiązkami wobec republiki. Niezdecydowanie i idealizm Brutusa ostatecznie prowadzą do jego upadku, a jego kreacja może wzbudzić sympatię i podziw dla jego szlachetnych intencji, jednocześnie podkreślając konsekwencje pochopnych działań.
2. Kasjusz: Kasjusz to przebiegły i ambitny szlachcic, który manipuluje Brutusem, aby przyłączył się do spisku przeciwko Cezarowi. Szekspir przedstawia go jako utalentowanego manipulatora i mówcę, który wykorzystuje swoją inteligencję do wywierania wpływu na innych. Choć intrygi i żądza władzy Kasjusza mogą sprawiać wrażenie niegodnego zaufania, jego autentyczna troska o dobro Rzymu dodaje złożoności jego charakterowi.
3. Marek Antoniusz: Antoniusz to charyzmatyczny i elokwentny szlachcic, który po zabójstwie Cezara okazuje się groźnym przeciwnikiem spiskowców. Szekspir przedstawia go jako utalentowanego polityka, który swoimi słowami wie, jak wpłynąć na tłum. Przemiana Antoniusza z lojalnego przyjaciela Cezara w mściwego wroga podkreśla jego polityczny oportunizm i przebiegłość.
4. Oktawiusz Cezar: Oktawiusz, znany również jako August, jest adoptowanym spadkobiercą Juliusza Cezara i staje się jednym z triumwirów rządzących Rzymem po śmierci Cezara. Szekspir przedstawia go jako sprytnego i ambitnego młodego człowieka, który jest gotowy użyć wszelkich środków niezbędnych do zabezpieczenia swojej władzy. Choć bezwzględność i żądza władzy Oktawiusza mogą sprawiać wrażenie bezwzględnego, jego inteligencja i przenikliwość polityczna sugerują, że może być zdolnym przywódcą.
5. Cycero: Cyceron to szanowany senator i mówca, który pojawia się na krótko w sztuce. Szekspir przedstawia go jako głos rozsądku i umiaru, ale ostatecznie zostaje odsunięty na bok przez bardziej ambitnych i bezwzględnych szlachciców. Marginalizacja Cycerona uwydatnia upadek ideałów republikańskich i wzrost osobistych ambicji w polityce rzymskiej.
Ogólnie rzecz biorąc, Szekspirowski portret szlachty w „Juliuszu Cezarze” oferuje zniuansowaną eksplorację władzy, ambicji, lojalności i złożoności natury ludzkiej. Działania i motywacje tych bohaterów mogą wywoływać całą gamę emocji, od podziwu i współczucia po sceptycyzm i dezaprobatę, skłaniając widzów do refleksji nad wzajemnym oddziaływaniem osobistych pragnień i większego dobra w kontekście politycznym i społecznym.