Sztuki Szekspira często odzwierciedlały kwestie polityczne i społeczne tamtych czasów, a królowa Elżbieta słynęła z wykorzystywania ich do przekazywania społeczeństwu własnych przesłaniów. Na przykład w „Henryku IV, część 1” Szekspir zawiera przemówienie postaci króla Henryka V, które jest postrzegane jako zawoalowane ostrzeżenie skierowane do hrabiego Essex, który przewodził buntowi przeciwko królowej.
Ogólnie rzecz biorąc, królowa Elżbieta miała pozytywną opinię o Szekspirze i jego towarzystwie. Podziwiała jego twórczość i postrzegała ją jako cenne narzędzie do przekazywania własnych pomysłów i przesłaniów.