W elżbietańskiej Anglii oficjalną religią było chrześcijaństwo, a Biblię powszechnie uznawano za ostateczne źródło prawdy. Biblia zawiera wiele opisów wydarzeń nadprzyrodzonych, takich jak cuda dokonane przez Jezusa Chrystusa i wizje doświadczane przez proroków. W rezultacie ludzie w czasach Szekspira częściej wierzyli, że rzeczy nadprzyrodzone mogą się wydarzyć.
Ponadto naukowe zrozumienie świata przyrody było w czasach Szekspira znacznie mniej zaawansowane niż obecnie. Ludzie nie mieli jasnego zrozumienia, jak działa świat i częściej przypisywali dziwne lub niezwykłe zdarzenia przyczynom nadprzyrodzonym. Na przykład nagłą burzę można uznać za oznakę niezadowolenia Bożego, a osobę chorą można uznać za opętaną przez demona.
W wyniku tych czynników historie z elementami nadprzyrodzonymi były powszechnie akceptowane jako część rzeczywistości w czasach Szekspira. Nie postrzegano ich jako fikcyjnych czy niewiarygodnych, ale raczej jako autentyczne opisy rzeczy, które mogły się wydarzyć. Znajduje to odzwierciedlenie w sposobie, w jaki Szekspir wykorzystuje elementy nadprzyrodzone w swoich własnych sztukach. W dziełach takich jak „Sen nocy letniej” i „Burza” Szekspir włącza do swoich opowieści wróżki, czarownice i inne istoty nadprzyrodzone, bez cienia ironii i niedowierzania. Istoty te są po prostu częścią świata stworzonego przez Szekspira i są akceptowane przez bohaterów sztuk jako rzeczywiste.
Obecnie historie z elementami nadprzyrodzonymi są często postrzegane z większym sceptycyzmem. Wynika to po części ze wzrostu racjonalizmu naukowego, który doprowadził ludzi do kwestionowania istnienia czegokolwiek, czego nie można wyjaśnić przyczynami naturalnymi. Ponadto postępująca sekularyzacja społeczeństwa sprawiła, że ludzie rzadziej wierzą w nauki religijne potwierdzające istnienie sił nadprzyrodzonych.
W wyniku tych czynników historie z elementami nadprzyrodzonymi są dziś często postrzegane jako fikcyjne lub niewiarygodne. Można się nimi cieszyć ze względu na ich wartość rozrywkową, ale nie są one powszechnie akceptowane jako prawdziwe. Kontrastuje to z czasami Szekspira, kiedy elementy nadprzyrodzone były postrzegane jako integralna część rzeczywistości.