Czy ludzie w czasach Szekspira wierzyli, że królowie są równie ważnymi zwykłymi ludźmi?

W czasach Szekspira powszechnie akceptowano wiarę w boskie prawa królów. Koncepcja ta zakładała, że ​​królowie zostali wybrani przez Boga do sprawowania władzy i byli odpowiedzialni tylko przed Nim. W rezultacie uznawano, że królowie stoją ponad prawem i nie podlegają tym samym zasadom i przepisom, co zwykli ludzie. Przekonanie to znalazło odzwierciedlenie w języku używanym do zwracania się do królów, który często był pełen czci i zawierał tytuły takie jak „Wasza Wysokość” i „Wasza Miłość”. Ponadto królów często przedstawiano w sztuce i literaturze jako postacie większe niż życie, posiadające niezwykłe cechy i zdolności.

Należy jednak zauważyć, że nie wszyscy w czasach Szekspira wierzyli w boskie prawo królów. Niektórzy twierdzili, że królowie są jedynie ludźmi i powinni podlegać tym samym prawom i przepisom, co wszyscy inni. Osoby te często kojarzono z ruchem purytańskim, który dążył do zreformowania Kościoła anglikańskiego i ustanowienia bardziej egalitarnego społeczeństwa.

W sztukach Szekspira widzimy różnorodne postawy wobec królów. Niektóre sztuki, takie jak „Król Lear” i „Ryszard II”, przedstawiają królów jako złożone i wadliwe postacie, które ostatecznie pokonują własną pychę. Inne sztuki, jak „Henryk V” i „Juliusz Cezar”, przedstawiają królów jako bohaterskich i cnotliwych przywódców, godnych szacunku i podziwu. Ostatecznie sztuki Szekspira odzwierciedlają złożoną i wieloaspektową naturę władzy królewskiej oraz różne sposoby, w jakie była ona postrzegana w jego czasach.