1. Proces prób :W czasach Szekspira próby były stosunkowo nieformalne i nie wymagały takiego samego poziomu szczegółowego kierownictwa i przygotowań, jak ma to miejsce obecnie. Aktorzy często uczyli się swoich kwestii i blokowania na miejscu już podczas kilku pierwszych przedstawień sztuki. W XX wieku próby stały się znacznie bardziej zorganizowane, a reżyserzy odgrywali bardziej aktywną rolę w kierowaniu występami aktorów i dbaniu o to, aby każdy szczegół został starannie zaplanowany i wykonany.
2. System repertuarowy :Zespół teatralny Szekspira, Lord Chamberlain's Men, działał w systemie repertuarowym, co oznacza, że codziennie wystawiał inną sztukę. Wymagało to od aktorów dużej zdolności adaptacji i szybkiego uczenia się nowych ról. W XX wieku większość teatrów odeszła od systemu repertuarowego i zamiast tego skupiła się na produkcji pojedynczego spektaklu na dłuższy okres.
3. Zwiedzanie :Zespół Szekspira koncertował po całej Anglii, podróżując od miasta do miasta i występując w różnych miejscach. Wymagało to od aktorów ciągłego przemieszczania się i dostosowywania się do różnych przestrzeni spektaklu. W XX wieku teatry stały się bardziej scentralizowane, a większość przedstawień odbywała się w ustalonych miejscach.
4. Interakcja z publicznością :W czasach Szekspira publiczność była znacznie bardziej głośna i interaktywna niż obecnie. Aktorzy często nawiązywali bezpośredni kontakt z publicznością i często zdarzało się, że uziemiający (widzowie stojący w dole teatru) przeszkadzali aktorom lub wchodzili w interakcje z nimi podczas przedstawienia. W XX wieku widzowie stali się coraz bardziej bierni i wstrzymywali się od interakcji z aktorami.
5. Skład publiczności :Sztuki Szekspira były wystawiane dla szerokiego grona odbiorców, od członków rodziny królewskiej i szlachty po zwykłych ludzi i kupców. Wymagało to delikatnej równowagi w treści i języku sztuk, aby spodobać się zróżnicowanej publiczności. W XX wieku teatry zaczęły zaspokajać potrzeby bardziej określonej publiczności, a przedstawienia stały się bardziej dostosowane do konkretnych grup demograficznych i zainteresowań.
Ogólnie rzecz biorąc, codzienność Szekspira odzwierciedlała dynamiczny i oparty na współpracy charakter teatru epoki elżbietańskiej, podczas gdy XX-wieczni dramatopisarze działali w ramach bardziej wyrafinowanego i zorganizowanego systemu teatralnego.