Teatry publiczne były często hałaśliwymi i hałaśliwymi miejscami. Publiczność składała się z ludzi o różnych poglądach i nie bała się wyrażać swoich opinii. Wiwatowali i klaskali, gdy podobało im się to, co zobaczyli, a wygwizdywali i syczeli, gdy im się to nie podobało.
Prywatne domki zabaw były bardziej spokojne. Publiczność składała się zazwyczaj z zamożnych mecenasów, którzy byli zainteresowani obejrzeniem najnowszych sztuk Szekspira i innych popularnych dramaturgów. Publiczność ta chętniej i chętniej przyglądała się występom.
Dwory królewskie były najbardziej formalną scenerią dla sztuk Szekspira. Publiczność składała się z króla, królowej i innych członków rodziny królewskiej. Od widzów oczekiwano, że będą okazywać szacunek i uważność oraz że nie odważą się wygwizdać ani syczeć, nawet jeśli przedstawienie nie podobało im się.
Bez względu na to, gdzie były wystawiane, sztuki Szekspira zawsze cieszyły się popularnością. Były pełne humoru, dramatyzmu i emocji i podobały się ludziom w każdym wieku i o każdym pochodzeniu.