1. Buczenie i syczenie: Podczas występu widzowie głośno buczeli i syczeli. Dźwięki te były wyraźnym sygnałem dla aktorów i zespołu teatralnego, że publiczność nie była zadowolona.
2. Rzucanie przedmiotami: W niektórych przypadkach widzowie rzucali na scenę przedmioty, takie jak zgniłe owoce, warzywa, a nawet małe monety, aby wyrazić swoje niezadowolenie. To była skrajna forma dezaprobaty.
3. Krzyki i drwiny: Podczas występu widzowie mogą krzyczeć, drwić i wygłaszać różne obraźliwe komentarze. Takie hałaśliwe zachowanie zakłócałoby zabawę i stanowiło wyraźny sygnał niezadowolenia.
4. Wyjście: Jeżeli znaczna część widzów odczuła zdecydowanie swoją dezaprobatę, mogli wspólnie opuścić teatr. Wyjście było symbolicznym gestem, świadczącym o całkowitym odrzuceniu spektaklu przez publiczność.
5. Krytyka publiczna: Po przedstawieniu niezadowoleni widzowie mogą napisać negatywne recenzje lub krytykę spektaklu. Mogli także wyrazić swoje niezadowolenie za pośrednictwem broszur, poczty pantoflowej, a nawet publikacji, takich jak gazety i gazety.
Warto zauważyć, że te formy wyrażania niezadowolenia były bardziej powszechne w okresie elżbietańskim, niż byłoby to obecnie uważane za akceptowalne. Dramaturdzy i teatry uważnie analizowali opinie publiczności, ponieważ ich sukces i reputacja w dużej mierze opierały się na aprobacie i patronacie mas.