Aktorzy chłopięcy od najmłodszych lat byli szkoleni w aktorstwie, śpiewie i tańcu. Uważano ich za wykonawców o wysokich umiejętnościach, a ich występy często były chwalone przez krytyków. Jednakże podlegali również surowym kodeksom moralnym i oczekiwano od nich utrzymywania wysokich standardów cnót.
Praktyka wykorzystywania aktorów płci męskiej do odgrywania ról kobiecych nie była tylko kwestią wygody. Postrzegano to również jako sposób na ochronę kobiet przed niebezpieczeństwami na scenie. W tamtym czasie kobiety uważały, że występy publiczne są niewłaściwe, a także uważano, że są one zbyt słabe i delikatne, aby wytrzymać trudy występów.
Znaczący wpływ na rozwój dramatu miało wykorzystanie aktorów chłopięcych w teatrze elżbietańskim. Pozwoliło to na szersze spektrum odgrywania ról, a także pomogło stworzyć bardziej realistyczny i wiarygodny portret postaci kobiecych. Przyczyniło się także do rozwoju nowoczesnej koncepcji aktora, jako osoby potrafiącej wcielić się w różnorodne role, niezależnie od płci.