1. Wiary nadprzyrodzone: W czasach elżbietańskich powszechne były przesądy i wiara w czary. Wielu ludzi wierzyło w moc czarownic i ich zdolność do rzucania zaklęć, wpływania na wydarzenia i manipulowania ludzkimi sprawami. W rezultacie publiczność prawdopodobnie byłaby otwarta na nadprzyrodzone elementy sztuki, postrzegając czarownice jako postaci wiarygodne i przerażające.
2. Strach i podejrzenia: W tym czasie w Europie, w tym w Anglii, miały miejsce intensywne polowania na czarownice i prześladowania. Przedstawienie czarownic w „Makbecie” odbiłoby się na istniejących lękach i uprzedzeniach widzów na temat czarów. Przedstawianie czarownic jako moralnie niejednoznacznych, zdolnych zarówno do czynienia dobra, jak i zła, mogło zwiększyć u widzów poczucie niepokoju i niepokoju.
3. Kontekst moralny i religijny: Spektakl odzwierciedla panujące w tamtym czasie przekonania moralne i religijne, na które duży wpływ miało chrześcijaństwo i reformacja protestancka. Nieposłuszeństwo czarownicom wobec władzy, ich kontakty ze złymi duchami i manipulowanie ambicjami Makbeta zostałyby uznane za moralnie naganne i zagrożenie dla ustalonego porządku społecznego i religijnego. Reakcja publiczności na czarownice zostałaby ukształtowana przez te przekonania moralne i religijne.
4. Prezentacja dramatyczna: Pojawienie się i zachowanie czarownic na scenie również miało wpływ na reakcję publiczności. Użycie przez Szekspira języka, obrazów i wskazówek scenicznych tworzy potężną i niepokojącą atmosferę. Zaklęcia czarownic, ich groteskowy wygląd fizyczny i interakcje z Makbetem zwiększyłyby w sztuce poczucie horroru i nadprzyrodzoności.
Należy zauważyć, że chociaż publiczność prawdopodobnie byłaby oczarowana obecnością czarownic, ich reakcje mogą się znacznie różnić w zależności od ich indywidualnych przekonań, lęków i uprzedzeń. Niektórzy mogli postrzegać czarownice jako czysto złe i groźne, podczas gdy inni mogli postrzegać je jako symbole pokusy, zepsucia moralnego, a nawet wstrząsów społecznych.