* Monolog Makbeta (wiersze 1-31) ukazuje swój stan psychiczny, gdy zmaga się z konsekwencjami swoich czynów. Czuje się winny i ma wyrzuty sumienia z powodu popełnionych morderstw, postrzega siebie jako „rzeźnika” i „złoczyńcę”. Ten monolog pokazuje, że Makbet nie jest potworem bez serca, ale postacią złożoną, zdolną do odczuwania winy i wyrzutów sumienia.
* Scena lunatykowania Lady Makbet (wiersze 19-57) rozwija charakter Lady Makbet. Prześladują ją zbrodnie, które popełniła wraz z Makbetem, i nie może uwolnić się od poczucia winy. Jej scena lunatykowania stanowi mocny akt oskarżenia psychologicznych skutków morderstwa i pokazuje, że Lady Makbet nie jest tak silna i bezwzględna, jak się wydaje.
Akt 5.3:
* Konfrontacja Makbeta z Makdufem (wiersze 12-58) to kulminacyjny moment spektaklu. Makbet zostaje ostatecznie pokonany przez Makduffa i w swoich umierających słowach zastanawia się nad daremnością swoich działań i pustką swojego życia. Ta scena pokazuje, że Makbet w końcu pogodził się ze swoją winą i jest gotowy przyjąć karę.
Ogólnie rzecz biorąc, interakcje w aktach 5.2 i 5.3 dodatkowo rozwijają charakter Makbeta, ukazując jego winę, wyrzuty sumienia i ostateczną porażkę. Sceny te ujawniają, że Makbet nie jest jednowymiarowym złoczyńcą, ale złożoną i tragiczną postacią, która ostatecznie zostaje zniszczona przez własne ambicje.