Juliusz Cezar
Juliusz Cezar urodził się w Rzymie w 100 rpne w zamożnej rodzinie o powiązaniach politycznych. Zyskał rozgłos jako dowódca wojskowy, prowadząc udane kampanie w Galii, Wielkiej Brytanii i Egipcie. W 45 r. p.n.e. został dożywotnim dyktatorem Rzymu.
Cezar był genialnym strategiem wojskowym i charyzmatycznym przywódcą. Był także mecenasem sztuki i literatury, przyczynił się do rozwoju prawa rzymskiego. Był jednak także człowiekiem bezwzględnym i ambitnym, a jego żądza władzy ostatecznie doprowadziła do jego upadku.
W 44 roku p.n.e. Cezar został zamordowany przez grupę senatorów pod przewodnictwem Marka Brutusa i Gajusza Kasjusza Longinusa. Zabójcy uważali, że Cezar staje się zbyt potężny i stanowi zagrożenie dla Republiki Rzymskiej.
Marek Antoniusz
Marek Antoniusz urodził się w Rzymie w 83 roku p.n.e. w rodzinie szlacheckiej. Był bliskim przyjacielem Juliusza Cezara i służył jako jego prawa ręka podczas kampanii wojskowych Cezara. Po zabójstwie Cezara Antoniusz zawarł sojusz z Oktawianem, adoptowanym synem Cezara.
Antoniuszowi i Oktawianowi początkowo udało się pokonać zabójców, jednak w końcu zaczęli się kłócić o podział władzy. Obaj rywale stoczyli wojnę domową, która zakończyła się zwycięstwem Oktawiana w bitwie pod Akcjum w 31 roku p.n.e.
Antoniusz uciekł do Egiptu ze swoją kochanką Kleopatrą, ale został pokonany przez siły Oktawiana. Antoniusz popełnił samobójstwo w 30 roku p.n.e., a Kleopatra zmarła kilka dni później.
Starsze
Juliusz Cezar i Marek Antoniusz to dwie najważniejsze postacie w historii Rzymu. Ich działania wywarły głęboki wpływ na rozwój Cesarstwa Rzymskiego i nadal są badane i podziwiane setki lat po ich śmierci.