Kształt i struktura:
W tym okresie większość teatrów miała kształt okrągły lub prostokątny i była wykonana z drewna lub innych tymczasowych materiałów. Były one zazwyczaj dość duże i mogły pomieścić dużą publiczność. Były to konstrukcje plenerowe z podwyższoną sceną na jednym końcu.
Osadzenie:
Nie było miejsc siedzących, jakie znamy dzisiaj. Publiczność stała przed sceną lub, jeśli to możliwe, siedziała na prostych ławkach lub stołkach. Najlepsze miejsca znajdowały się zazwyczaj z tyłu teatru, najbliżej sceny.
Publiczność:
Chodzenie do teatru było popularne wśród wszystkich klas społecznych, w tym szlachty, kupców, rzemieślników, a nawet biednych. Udział w przedstawieniach był formą rozrywki i wydarzeniem towarzyskim dla ludzi ze wszystkich środowisk.
Scena i sceneria:
Sceny były stosunkowo puste i miały bardzo niewiele dekoracji i wyszukanych scenografii. Tła często były malowane lub wykonane z prostego materiału. Rekwizyty i kostiumy służyły określeniu czasu, miejsca i charakteru.
Aktorzy i występ:
W tamtych czasach aktorzy byli wyłącznie płci męskiej. Kobietom nie wolno było występować na scenie. Powszechne było przebieranie się, a aktorzy płci męskiej grali role kobiece. Przedstawienia składały się zazwyczaj ze sztuk teatralnych, które często miały charakter historyczny, mitologiczny lub komediowy.
Oświetlenie:
Teatry nie miały oświetlenia elektrycznego, więc przedstawienia opierały się na naturalnym świetle dziennym. Przedstawienia rozpoczynały się zwykle po południu, aby wykorzystać dostępne światło. W niektórych przypadkach świece lub inne formy sztucznego oświetlenia mogły zostać użyte do efektów specjalnych lub nocnych występów.
Ogólnie rzecz biorąc, teatry epoki elżbietańskiej znacznie różniły się od teatrów współczesnych pod względem struktury, miejsc siedzących, scenografii i doświadczenia publiczności. Odzwierciedlały one wrażliwość społeczną, kulturową i artystyczną tamtych czasów i położyły podwaliny pod rozwój współczesnego teatru, jaki znamy dzisiaj.