W okresie bezkrólewia teatry zamykali purytanie, uważając je za grzeszne i niemoralne. Kiedy Karol II wrócił do władzy, ponownie otworzył teatry i zachęcał do wystawiania nowych sztuk. Okres Restauracji był okresem rozkwitu działalności teatralnej, wraz z pojawieniem się nowych dramaturgów, aktorów i zespołów teatralnych.
Teatr renowacji charakteryzował się sprośnymi, satyrycznymi i często naładowanymi politycznie treściami. Komedie często naśmiewały się z purytanów i celebrowały powrót monarchii. Tragedie często opierały się na wydarzeniach historycznych lub mitologii klasycznej i często wykorzystywano je do zgłębiania tematów politycznych.
Do najsłynniejszych dramaturgów zajmujących się restauracją należą William Congreve, George Etherege i Aphra Behn. Sztuki Congreve’a, takie jak „Droga świata” i „Miłość do miłości”, znane są z dowcipu i ostrej satyry społecznej. Sztuki Etherege, takie jak „Człowiek modny” i „Ona zrobiłaby, gdyby mogła”, znane są ze sprośności i humoru. Sztuki Behna, takie jak „Rover” i „The Lucky Chance”, znane są z silnych postaci kobiecych i wątków feministycznych.
Teatr restauracyjny był żywym i ekscytującym okresem w historii teatru angielskiego, a jego wpływ nadal można dostrzec w teatrze.