Efekt wyobcowania (Verfremdungseffekt):Brecht starał się stworzyć krytyczny dystans między publicznością a przedstawieniem, aby zapobiec jej zaangażowaniu emocjonalnemu i zachęcić do bardziej analitycznej i refleksyjnej reakcji. W Mother Courage osiąga się to za pomocą takich technik, jak bezpośrednie zwracanie się do publiczności, przerywanie akcji piosenkami oraz wykorzystanie plakatów lub projekcji zapewniających kontekst historyczny i społeczny.
Narracja nieliniowa:Teatr epicki często przedstawia narrację fragmentaryczną lub nieliniową, odrywającą się od liniowej struktury fabuły. Matka Courage podąża za tym schematem, skacząc w czasie i przestrzeni, gdy akcja rozgrywa się na przestrzeni kilku lat, przedstawiając ważne momenty wojny trzydziestoletniej.
Struktura odcinków:Spektakl składa się z serii niezależnych odcinków, które skupiają się na różnych aspektach podróży Matki Courage i szerszych wydarzeniach historycznych. Epizody te pozwalają na pełniejsze zbadanie postaci i wątków, przy jednoczesnym zachowaniu poczucia fragmentacji.
Pieśni Brechtowskie:Muzyka jest integralną częścią teatru epickiego, a Brecht włączył do niej pieśni, które pełniły różne funkcje. W Mother Courage piosenki służą jako komentarz do akcji, komentarz społeczny i dystansują publiczność od wydarzeń rozgrywających się na scenie.
Kontekst historyczny:Teatr epicki ma na celu zapewnienie historycznego i politycznego zrozumienia społeczeństwa, a Matka Courage sytuuje swoją narrację w kontekście wojny trzydziestoletniej. Spektakl bada wpływ wojny na zwykłych ludzi, zwłaszcza trudy i kompromisy moralne, z jakimi borykają się Matka Courage i jej rodzina.
Epicki styl teatralny Brechta w „Matce Courage” zachęca do krytycznego zaangażowania się w tematykę sztuki i komentarze społeczne, skłaniając widzów do krytycznej analizy wydarzeń i postaci, zamiast po prostu emocjonalnego zaangażowania w narrację.