Dramat jakobejski charakteryzuje się mrocznym, pesymistycznym tonem i skupieniem się na tematach przemocy, zemsty i korupcji. W sztukach z tego okresu często pojawiają się postacie, które kierują się swoimi pasjami i które nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć to, czego chcą. To poczucie moralnej ciemności kontrastuje z bardziej optymistycznym i idealistycznym tonem dramatu elżbietańskiego.
Kolejną różnicą między dramatem jakobejskim i elżbietańskim jest użycie języka. Dramat jakobejski znany jest z rozbudowanych i często dowcipnych dialogów. Dramatopisarze tego okresu byli mistrzami gry słów i retoryki i często używali swojego języka, aby stworzyć atmosferę i napięcie.
Do najsłynniejszych dramaturgów jakobejskich należą William Shakespeare, Ben Jonson i John Webster. W tym okresie Szekspir napisał kilka ze swoich największych dzieł, w tym „Króla Leara”, „Makbeta” i „Burzę”. Jonson był znany ze swoich komedii i satyr, takich jak „Volpone” i „Alchemik”. Webster był mistrzem tragedii, a jego sztuki, takie jak „Księżna Malfi” i „Biały diabeł”, należą do najpotężniejszych i najbardziej poruszających w języku angielskim.