* Teatry były często zatłoczone i niehigieniczne. Na przykład teatr Globe mógł pomieścić do 3000 widzów, a dla większości z nich nie było miejsc siedzących. Publiczność stała lub siedziała na ziemi, nie było toalet ani ustępstw. W rezultacie teatry często były brudne i śmierdzące, a ponadto zawsze istniało ryzyko chorób.
* Występy były często długie i wymagające. Przedstawienia mogły trwać kilka godzin, a aktorzy często występowali w wielu przedstawieniach jednego dnia. Oznaczało to, że musieli być w dobrej kondycji fizycznej i często borykali się z kontuzjami.
* Teatry też były miejscami niebezpiecznymi. Zawsze istniało ryzyko pożaru, zawalenia się i przemocy. W 1599 r. spłonął teatr Globe, a w 1623 r. podczas przedstawienia sztuki Bena Jonsona Bartholomew Fair doszło do bójki, w wyniku której zginął jeden mężczyzna.
Pomimo tych niebezpieczeństw i niedogodności teatr elżbietański był miejscem wielkiej kreatywności i innowacji. Był to czas, kiedy pisano i wystawiano jedne z najwspanialszych sztuk teatralnych w języku angielskim, i był to czas, gdy teatr zaczął odgrywać ważną rolę w rozrywce.
Oto kilka dodatkowych szczegółów na temat warunków panujących w teatrach elżbietańskich:
* Sceny były często puste i pozbawione ozdób. Nie było wyszukanych scenografii ani rekwizytów, a aktorzy często korzystali z własnych ubrań i mebli.
* Oświetlenie było słabe. Teatry oświetlały świece lub lampy oliwne, a światło było często przyćmione i migotliwe.
* Dźwięk był często stłumiony. Teatrów nie budowano z myślą o akustyce, a głosy aktorów często zagłuszały hałas publiczności.
* Publiczność była często hałaśliwa i niesforna. Publiczność często nękała aktorów, często dochodziło do bójek i zamieszek.
Pomimo tych wyzwań teatr elżbietański był miejscem wielkiej żywotności i ekscytacji. Był to czas, kiedy pisano i wystawiano jedne z najwspanialszych sztuk teatralnych w języku angielskim, i był to czas, gdy teatr zaczął odgrywać główną rolę w rozrywce.