1. Chóry i pieśni:Zarówno w sztukach Noh, jak i w dramatach greckich występują chóry, które komentują akcję, tworzą nastrój i dostarczają ogólnych informacji. W teatrze greckim chór odgrywał kluczową rolę w tworzeniu zbiorowego głosu i oferowaniu reakcji emocjonalnych. W teatrze Noh chór, zwykle nazywany jiutai lub hayashi, pełni tę samą rolę, śpiewając, śpiewając i grając na instrumentach muzycznych.
2. Maski i kostiumy:Aktorzy Noh noszą wyszukane maski, które pomagają ustalić tożsamość, emocje i status społeczny bohaterów. Podobnie w teatrze greckim maski były dominujące, zwłaszcza w klasycznych tragediach greckich, gdzie aktorzy używali ich do przedstawiania różnych postaci i reprezentowania różnorodnych emocji.
3. Wzniosła mowa:W przedstawieniach sztuk Noh i dramatów greckich używany jest wzniosły język, bogaty w poetyckie obrazy i symbolikę, który często odzwierciedla przedstawiane tematy i konflikty. Element ten służy wzmocnieniu emocjonalnego oddziaływania i estetycznego piękna przedstawienia.
4. Kontekst religijny:Przedstawienia Noh były początkowo łączone z rytuałami religijnymi i ofiarami składanymi bóstwom Shinto w średniowiecznej Japonii, szczególnie w kontekście świąt świątyń. Teatr grecki miał również silny element religijny i ceremonialny, a jego początki związane były ze świętami religijnymi, takimi jak Dionizje i Misteria Eleuzyjskie.
5. Ograniczona liczba aktorów:Zarówno sztuki Noh, jak i dramaty greckie zazwyczaj angażują niewielką liczbę aktorów, którzy odgrywają różne role w trakcie przedstawienia. W teatrze greckim użycie masek i ograniczonej liczby aktorów pozwoliło na szybką zmianę postaci i zwiększyło skupienie się na historii. W teatrze Noh ten aspekt przyczynia się do większego skupienia się na symbolice, ruchu i muzykalności przedstawienia.
Chociaż teatr Noh i teatr grecki mogą mieć pewne podobieństwa w tych obszarach, ważne jest, aby uwzględnić ich odmienne konteksty kulturowe, tło historyczne i specyficzne formy ekspresji.