Dla Holdena wzgórze Thomson jest ucieleśnieniem wolności. Mówi:„Jednak tak naprawdę czułem, że popełniłem samobójstwo. Miałem ochotę wyskoczyć przez okno. Naprawdę to zrobiłem. Ale nie mogłem tego zrobić. Nie mógłbym tego zrobić, nawet dla starej Phoebe. Więc leżałem i myślałem o różnych rzeczach… godzinami” (203). Będąc na skraju rozpaczy i rozważając samobójstwo, Holden powraca do swoich marzeń o wzgórzu Thomson. Myślenie o wzgórzu zapewnia chwilową wytchnienie od psychicznej udręki. Nawet w najgorszych chwilach umysł Holdena powraca do tego sanktuarium.
Wzgórze Thomsona symbolizuje także poszukiwanie połączenia przez Holdena. Tam wyobraża sobie spotkanie „kumpel z alejki”, kogoś, kto naprawdę go rozumie i akceptuje. Wyobraża sobie towarzysza swoich eskapad, pokrewną duszę, z którą może dzielić radości i kłopoty życia. Dla Holdena koncepcja tej osoby i tego miejsca oznacza, że gdzieś tam ktoś może zapewnić mu towarzystwo i zrozumienie, którego tak desperacko pragnie.
Co więcej, Thomson Hill ucieleśnia marzenie Holdena o niewinności. Pragnie powrócić do prostych, beztroskich dni dzieciństwa, zanim zmierzy się z trudną rzeczywistością towarzyszącą dorastaniu. Jego marzenia o wzgórzu są jak podróż w czasie, pozwalająca mu powrócić do wspomnień o czystości i radości, które wyraźnie kontrastują z jego obecnym stanem rozczarowania. Jednak nigdy nie będzie mógł pozostać na wzgórzu Thomson, ponieważ jest nieustannie wzywany do konfrontacji ze światem zewnętrznym.
Ostatecznie wzgórze Thomsona służy jako metafora tęsknoty Holdena za miejscem, do którego może przynależeć. Ucieleśnia schronienie, w którym może czuć się połączony, zrozumiany i wolny. Chociaż musi opuścić wzgórze, daje ono promyk nadziei, ciągłe przypomnienie, że pomimo swoich zmagań może znaleźć w świecie pocieszenie i zadowolenie.