Oto opis domu z opowieści:
„Przez cały nudny, ciemny i bezgłośny dzień jesienny tego roku, kiedy chmury wisiały uciążliwie nisko na niebie, przejeżdżałem samotnie na koniu przez wyjątkowo ponury obszar kraju; i w końcu Gdy zapadł zmierzch, znalazłem się w zasięgu wzroku melancholijnego domu Usherów, nie wiem, jak to było, ale przy pierwszym spojrzeniu na budynek poczułem nieznośny mrok przeniknęło mojego ducha. Mówię, że było to nie do zniesienia, gdyż uczucie to nie zostało złagodzone przez żadne z tych na wpół przyjemnych, bo poetyckich uczuć, z którymi umysł zwykle przyjmuje nawet najbardziej surowe, naturalne obrazy opuszczonego lub strasznego, jaki widziałem — na samym domu i prostych elementach krajobrazu okolicy — na ponurych ścianach — na pustych oknach przypominających oczy — na kilku rzadkich turzycach — i na kilku białych pniach zbutwiałych drzew — z całkowitym przygnębieniem duszy, którego nie mogę porównać z żadnym ziemskim uczuciem lepiej niż z następstwem snu biesiadnika po opium — z gorzkim popadnięciem w codzienność — okropnym opadaniem zasłony. Nastąpiło zmrożenie, zapadnięcie się, odrętwienie serca – nieodkupiona ponurość myśli, której żadne pobudzanie wyobraźni nie mogło zamienić w nic wzniosłego.
Opis Domu Usherów dokonany przez Poego tworzy atmosferę grozy, rozkładu i ucisku, przygotowując grunt pod wydarzenia z historii.