1. Brak opadów:Pustynie charakteryzują się wyjątkowo niskim poziomem opadów. W suchych regionach rocznie spada mniej niż 250 milimetrów (10 cali). Ten brak opadów jest często spowodowany położeniem geograficznym, na przykład położeniem w cieniu pasm górskich, które blokują chmury przenoszące wilgoć.
2. Wysokie temperatury:Pustynie charakteryzują się również wysokimi temperaturami ze względu na ich położenie w subtropikalnych i tropikalnych szerokościach geograficznych. Silne promieniowanie słoneczne docierające do tych regionów prowadzi do wysokiego tempa parowania, co jeszcze bardziej ogranicza dostępność wody.
3. Niska wilgotność:Niska wilgotność na pustyniach przyczynia się do wysuszenia środowiska. Suche powietrze ma niską zdolność zatrzymywania wilgoci, co prowadzi do szybkiego odparowania dostępnej wody.
4. Rzadka roślinność:Surowe warunki na pustyniach utrudniają przetrwanie roślinności. Brak wody, wysokie temperatury i niska wilgotność tworzą środowisko niesprzyjające wzrostowi roślin. W rezultacie pustynie są słabo porośnięte roślinnością, a rośliny często są przystosowane do przetrwania w suchych warunkach.
5. Charakterystyka gleby:Gleby pustynne są często ubogie w materię organiczną i składniki odżywcze ze względu na brak roślinności i wymywanie składników odżywczych w wyniku rzadkich, ulewnych opadów. To jeszcze bardziej ogranicza wzrost roślin, przyczyniając się do jałowego krajobrazu pustyni.
6. Erozja wietrzna:Brak roślinności na pustyniach sprawia, że są one również podatne na erozję wietrzną. Silne wiatry zbierają luźne cząsteczki piasku, co prowadzi do powstawania wydm i innych form lądowych niesionych przez wiatr.
Czynniki te wspólnie przyczyniają się do powstawania i utrzymywania się pustyń jako regionów charakteryzujących się ekstremalną suchością, wysokimi temperaturami i rzadką roślinnością.