Przedstawiana jest jako piękna i czarująca kobieta z długimi, rozpuszczonymi włosami i głosem, który „sprawił, że [rycerz] mrowił z pożądania”. Jej fizyczny urok i eteryczna obecność fascynują rycerza, wciągając go do swojego świata. Zachęca go, aby opuścił swoje ziemskie królestwo i poszedł za nią do królestwa czaru i piękna.
W miarę rozwoju wiersza staje się oczywiste, że kobieta nie jest tym, czym się wydaje. Prowadzi rycerza do ciemnego i odludnego miejsca, gdzie zostaje uwięziony w koszmarnej rzeczywistości. Staje się bezlitosną, bezduszną postacią, która czerpie przyjemność z cierpienia i ostatecznej śmierci rycerza.
Kobieta symbolizuje zwodniczą i niszczycielską siłę, przedstawiając niebezpieczeństwa związane z uleganiem przytłaczającym pragnieniom i porzuceniem rozumu. Uosabia ideę, że piękno może być pociągające, ale ulotne i często skrywające pod swoją powierzchnią ukrytą i złowieszczą prawdę.
W wierszu kobieta nazywana jest „La Belle Dame sans Merci”, co oznacza „Piękna dama bez litości”. Sam ten tytuł zapowiada zdradziecką i bezlitosną naturę, która w niej drzemie.