Historycznie rzecz biorąc, gumowce były używane przez górników jako sposób na komunikację i zabawę podczas pracy w kopalniach złota i diamentów. Taniec ewoluował jako forma oporu i ekspresji kulturowej w obliczu trudnych warunków pracy i ucisku społecznego w epoce apartheidu.
Tradycyjny taniec w gumbootach nie wymaga żadnych zewnętrznych instrumentów muzycznych. Zamiast tego wykonawcy sami tworzą rytmiczny akompaniament poprzez skoordynowane tupanie, klaskanie i wokalizacje. Gumboots (ciężkie gumowe buty), które noszą tancerze, dodają tańcu elementu perkusyjnego i przyczyniają się do jego wyrazistego brzmienia.
Taniec Gumboot zazwyczaj obejmuje wokale na wezwanie i odpowiedź, podczas których jeden tancerz lub główny wokalista inicjuje rytmiczny wzór lub piosenkę, a pozostali odpowiadają w harmonii lub powtarzając frazę. Struktura wezwania i odpowiedzi tworzy dynamiczną interakcję między tancerzami, wspierając jedność i zbiorową ekspresję.
Rytmiczne tupanie i klaskanie w gumowe buty służą zarówno jako akompaniament, jak i środek komunikacji. Poprzez swoje ruchy i wokalizację tancerze przekazują wiadomości, opowiadają historie i komentują swoje przeżyte doświadczenia. Taniec często charakteryzuje się skomplikowanymi, synkopowanymi rytmami, zmianami tempa i przypływami energii, co ukazuje umiejętności, koordynację i muzykalność tancerzy.
W ostatnich latach kalosze ewoluowały i zawierały elementy współczesnej muzyki i stylów tanecznych, takich jak hip-hop, breakdance i taniec nowoczesny. Chociaż niektóre wersje kaloszy mogą zawierać wcześniej nagraną muzykę lub akompaniament instrumentalny na żywo, istota tańca pozostaje zakorzeniona w jego tradycyjnej formie.
Ogólnie rzecz biorąc, taniec gumboot jest wysoce perkusyjną i rytmiczną formą sztuki performance, której akompaniament stanowią sami tancerze. To celebracja wspólnoty, odporności i dumy kulturowej, która wykracza poza potrzebę zewnętrznych instrumentów muzycznych, czerpiąc swoją siłę i ducha ze zbiorowej energii wykonawców.