1. Podekscytowanie: Uderzenie zębów widelca w szybę powoduje wibrację. Widelec przekazuje swoją energię na szkło, powodując jego wibracje z określoną częstotliwością.
2. Rezonans: Szkło, jako obiekt stały, ma naturalną częstotliwość, z jaką ma tendencję do wibracji. Ta częstotliwość drgań własnych zależy od właściwości fizycznych szkła, takich jak jego elastyczność, gęstość i kształt. Kiedy częstotliwość drgań widelca odpowiada częstotliwości drgań własnych szkła, następuje rezonans.
3. Wzmocnienie dźwięku: Podczas rezonansu wibracje szkła zostają wzmocnione, co powoduje, że fale dźwiękowe stają się głośniejsze i trwalsze. Woda znajdująca się w szkle również odgrywa rolę we wzmacnianiu dźwięku, będąc ośrodkiem propagacji fal dźwiękowych.
4. Promieniowanie dźwięku: Wzmocnione fale dźwiękowe wychodzą ze szkła, docierają do naszych uszu i pozwalają nam usłyszeć wyraźny dźwięk dzwonienia. Wysokość dźwięku odpowiada częstotliwości wibracji, która jest określona przez częstotliwość drgań własnych szkła.
Podsumowując, połączenie wibracji widelca, częstotliwości własnej szkła oraz wzmocnienia i promieniowania fal dźwiękowych daje charakterystyczny dźwięk podczas stukania widelcem w szklane kubki wypełnione wodą.