1. Odrzucenie baletu klasycznego: Na początku XX wieku wielu artystów i tancerzy zaczęło rzucać wyzwanie surowym technikom, strukturom i estetyce baletu klasycznego. Poczuli potrzebę uwolnienia się od tradycyjnych form i odkrycia nowych możliwości w ruchu i ekspresji.
2. Wpływ tańca współczesnego: Taniec nowoczesny, który pojawił się w tym samym okresie, odegrał znaczącą rolę w ewolucji tańca współczesnego. Pionierki tańca współczesnego, takie jak Martha Graham i Isadora Duncan, kwestionowały konwencjonalne techniki, kładąc nacisk na indywidualną ekspresję, emocjonalną autentyczność i eksperymentowanie z ruchem.
3. Zmiany technologiczne i kulturowe: W XX wieku nastąpił znaczący postęp technologiczny, który doprowadził do zmian w społeczeństwie, sztuce i kulturze. Taniec współczesny odpowiedział na te przemiany, włączając nowe pomysły, muzykę i inspiracje z różnych kultur.
4. Współpraca i wpływ interdyscyplinarny: Taniec współczesny został ukształtowany dzięki współpracy tancerzy, choreografów, kompozytorów, muzyków, artystów wizualnych i innych kreatywnych profesjonalistów. Ta interdyscyplinarna współpraca otworzyła nowe możliwości artystycznej ekspresji i poszerzyła granice tego, czym może być taniec.
5. Kontekst społeczny i polityczny: Taniec współczesny często odzwierciedla kontekst społeczny i polityczny, w którym powstaje. Był używany jako narzędzie do wyrażania siebie, krytyki społecznej i aktywizmu, badając takie tematy, jak tożsamość, płeć, seksualność, relacje międzyludzkie, wojna, bieda i problemy środowiskowe.
W wyniku tych czynników taniec współczesny ewoluował jako odrębny gatunek, który obejmował innowację, indywidualność i eksplorację nowych form ruchu, ekspresji i współpracy artystycznej.