Taniec towarzyski: Tańce towarzyskie były istotną częścią życia społecznego klas wyższych w Europie i Ameryce. Wydarzenia towarzyskie, takie jak bale i wieczory, zapewniały ludziom możliwość gromadzenia się, utrzymywania kontaktów towarzyskich i angażowania się w formalne tańce. Do popularnych tańców towarzyskich w tamtych czasach zaliczał się walc, quadryl, polka i mazurek.
Kotyliony: Kotyłyny były balami formalnymi, charakteryzującymi się skomplikowaną choreografią i specyficznymi zasadami etykiety. Kotyliony służyły jako rytuał zalotów, podczas którego młodzi niezamężni mężczyźni i kobiety wchodzili w interakcje i okazywali swoje wdzięki społeczne.
Balet: Balet przeżywał okres rozkwitu na początku XIX wieku. Dominującym stylem stał się balet romantyczny, kładący nacisk na ekspresję emocjonalną, eteryczne ruchy i wyszukaną scenografię. Słynne baletnice, takie jak Marie Taglioni i Fanny Elssler, zachwyciły publiczność swoimi pełnymi wdzięku występami.
Tańce ludowe: Na obszarach wiejskich i wśród klasy robotniczej tradycyjne tańce ludowe nadal odgrywały istotną rolę w życiu społeczności. Tańce te były przekazywane z pokolenia na pokolenie i odzwierciedlały regionalne kultury i tradycje. Tańce ludowe służyły jako wyraz radości, zalotów, opowiadania historii i spójności społecznej.
Taniec teatralny: Taniec zajmował ważne miejsce w przedstawieniach teatralnych i wodewilach. Profesjonalni tancerze zaprezentowali swoje umiejętności w występach solowych, duetach i układach grupowych. Sekwencje taneczne wzbogaciły opowiadanie historii i dodały spektaklu spektaklom teatralnym.
Edukacja taneczna: Nauka tańca stała się popularna wśród klas wyższych. Uznano go za istotną część wyrafinowanej edukacji, kładąc nacisk na elegancję, opanowanie i etykietę społeczną. Mistrzowie tańca uczyli młodych mężczyzn i kobiety różnych form tańca na prywatnych lekcjach lub w akademiach tańca.
Inspiracje artystyczne: Taniec był inspiracją dla innych form sztuki, zwłaszcza malarstwa i rzeźby. Artyści uchwycili w dziełach sztuki pełne wdzięku ruchy i ekspresję tancerzy, podkreślając estetyczne piękno tańca.
Podsumowując, taniec na początku XIX wieku miał znaczenie społeczne, rekreacyjne i artystyczne.