1. Wprowadzenie do big bandu jazzowego: Armstrong dołączył do zespołu Hendersona w czasie, gdy big bandowy jazz zyskiwał na popularności. Praca z zespołem umożliwiła mu kontakt z tym stylem muzycznym i pozwoliła zanurzyć się w jego zawiłościach i rytmach.
2. Możliwości gry solo: Zespół Hendersona zapewnił Armstrongowi możliwość zaprezentowania jego umiejętności solowych. Zasłynął dzięki geniuszowi improwizacji, mistrzowskiej technice i nowatorskim melodiom, dzięki czemu zyskał miano „Największego trębacza jazzowego świata”.
3. Współpraca i uczenie się od rówieśników: W skład zespołu wchodziło kilku utalentowanych muzyków, w tym saksofoniści Coleman Hawkins i Benny Carter. Armstrong miał okazję współpracować z tymi utalentowanymi artystami i uczyć się od ich podejść i technik muzycznych.
4. Nagrywanie: Podczas swojej pracy w zespole Fletcher Henderson Armstrong dokonał znaczących nagrań, które uchwyciły jego muzyczny blask. Nagrania te pomogły szerzyć jego sławę i wpływy poza występami na żywo.
5. Wpływ na grę na trąbce jazzowej: Gra Armstronga z zespołem Henderson pozostawiła trwały wpływ na grę na trąbce jazzowej. Zrewolucjonizował rolę instrumentu w gatunku, odchodząc od używania trąbki przede wszystkim do tworzenia linii melodycznych, na rzecz ukazywania jej ekspresyjnych możliwości w improwizacji i solówkach.
6. Budowanie sieci zawodowej: Praca z zespołem Henderson połączyła Armstronga z wpływowymi osobistościami branży muzycznej, w tym z liderem zespołu Duke'em Ellingtonem i innymi wybitnymi muzykami jazzowymi. Połączenia te odegrały kluczową rolę w jego późniejszej karierze i współpracy.
7. Ekspozycja i reputacja: Popularność zespołu Fletcher Henderson przyniosła Armstrongowi większe uznanie i ugruntowała jego reputację jako wspaniałego muzyka jazzowego. Ta widoczność utorowała mu drogę do kwitnącej kariery solowej i współpracy z innymi wspaniałymi muzykami.